Wiktor Schramm
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 27 czerwca 1885 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 16 stycznia 1958 | ||
profesor nauk rolniczych | |||
Alma Mater | |||
Doktorat | 1917 | ||
Habilitacja | 1921 | ||
Profesura | 1922 | ||
Nauczyciel akademicki | |||
Uczelnia | Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
|
Wiktor Franciszek Schramm (ur. 27 czerwca 1885 w Olchowej, zm. 16 stycznia 1958 w Poznaniu) – rolnik ekonomista, historyk gospodarki, profesor Uniwersytetu Poznańskiego i Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, major intendent dyplomowany Wojska Polskiego.
Życiorys
Wiktor Schramm urodził się w Olchowej (ówczesny powiat liski) w majątku rodziców Juliana, chemika, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Józefy z Buglów (1857–1942). Jego siostrą była malarka Helena Schrammówna[1]. W latach 1904–1911 kształcił się w gimnazjum klasycznym św. Anny w Krakowie. Na Uniwersytecie Jagiellońskim studiował rolnictwo, nauki historyczne, ekonomiczne, filozofię oraz socjologię uzyskując w 1907 roku dyplom inżyniera rolnictwa[2]. W późniejszym okresie administrował majątkiem ordynacji przeworskiej i pisząc artykuły do gazet rolniczych. W Czernichowie od 1913 do 1918 roku pracował jako wykładowca. Od października 1915 roku do końca stycznia 1917 roku, w stopniu podporucznika, był komendantem Urzędu Prowiantowego Legionów Polskich. Służył w sztabie II Brygady. Rozporządzeniem Ministerstwa Obrony Krajowej z 17 stycznia 1917 roku został urlopowany w celu objęcia obowiązków w czernichowskiej szkole rolniczej[3].
Na podstawie pracy Powiat liski, kolonizacja i stosunki gospodarcze do początku XVII wieku w 1917 roku uzyskał doktorat[4]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył jako kierownik sekcji żywnościowej w Ministerstwie Spraw Wojskowych, a we wrześniu 1919 roku opuścił wojsko w stopniu majora. Zweryfikowany 9 listopada 1920[5] w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów intendentów[6][7][8].
W strukturze Uniwersytetu Poznańskiego został powołany na Katedrę Ekonomii Rolniczej na Wydział Rolniczo–Leśny i uruchamiając oraz wyposażając Zakład Ekonomii Rolniczej. Pracował również w Bydgoszczy, gdzie był wykładowcą na Akademii Rolniczej w latach 1919–1920. Rok później habilitował się w Poznaniu, a tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1922 roku oraz w 1929 roku zwyczajnego. Na Wydziale Rolniczo-Leśnym w latach 1923–1924 pełnił funkcje dziekana oraz prodziekana w latach 1924–1925 i jako delegat kandydował do Senatu uczelni[4]. Założył i redagował „Roczniki Nauk Rolniczych i Leśnych” od 1923 do 1948 roku. W Paryżu powołano Mieszany Trybunał Polsko-Niemiecki w której Schramm od 1925 roku był rzeczoznawcą polskim w Międzynarodowej Komisji Ekspertów.
W okresie II Rzeczypospolitej wybudował w Olchowej polską szkołę i kaplicę[9]. W rodzinnej wsi przebywał podczas okupacji. Następnie na początku 1945 roku powrócił do Poznania i na UP zaczął odbudowywać Zakład Ekonomii Rolniczej, będąc prorektorem w latach 1946–1947. Od 1950 roku będąc emerytem pracował w Instytucie Przemysłu Włókien Łykowych i powrócił do WSR w roku 1957 na swoją Katedrę.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/Gr%C3%B3b_prof._Wiktora_Schramma.jpg/240px-Gr%C3%B3b_prof._Wiktora_Schramma.jpg)
Zmarł 16 stycznia 1958 roku w Poznaniu i pochowany został na Cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya[4] (kwatera św. Barbary-26-5).
Od 1919 roku jego żoną była Natalia z Kurnatowskich z którą miał trzech synów: Ryszarda Wiktora (1920–2007), biochemika, profesora UAM, taternika[10]), Jerzego Tadeusza (ur. 1921) i Janusza Henryka (ur. 1924)[4]. Jego wnuk prof. Tomasz Schramm jest historykiem.
Jego zasób naukowy posiada ok. 160 pozycji w których znajdują się: teoria ekonomii rolniczej, ekonomii rolniczej opisowej, badań cen gospodarstw i ich części składowych oraz rachunkowości rolniczej, organizacja i metodyka nauczania uniwersyteckiego, historia gospodarki, nauk przyrodniczych i etnografii[4]. Był autorem pracy pt. Zsuwiska stoków górskich w Beskidzie. Wielkie zsuwisko w lesie Duszatyn Ziemi Sanockiej z 1925.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (10 listopada 1928)[11]
Przypisy
- ↑ RóżaR. Biernacka RóżaR., Helena Schrammówna [online], Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp 2021-01-06] (pol.).
- ↑ Gąsiorowski i Topolski (red.) 1981 ↓, s. 649.
- ↑ Odprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295a, s. 164.
- ↑ a b c d e Gąsiorowski i Topolski (red.) 1981 ↓, s. 650.
- ↑ „Dziennik Personalny” (R.1, Nr 45), MSWojsk, 24 listopada 1920, s. 1215 .
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1273.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1158.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 203.
- ↑ Anna Marciniak. Materiały etnograficzne z Ziemi Sanockiej w spuściźnie naukowej prof. Wiktora Schramma (1885–1958) w Archiwum Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. 5, s. 5, 1967.
- ↑ Zmarł Ryszard Wiktor Schramm. wspinanie.pl, 2007-12-10. [dostęp 2017-06-15].
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 630 „za zasługi na polu naukowem oraz za zasługi w dziedzinie uporządkowania ustawodawstwa agrarnego”.
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.
- Anna Marciniak. Materiały etnograficzne z Ziemi Sanockiej w spuściźnie naukowej prof. Wiktora Schramma (1885–1958) w Archiwum Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu. „Materiały Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku”. 5, s. 5–14, 1967.
- Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.): Wielkopolski słownik biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 649–650. ISBN 83-01-02722-3.
- PWN: 3973195