Willa Muszyńskiego i Urbanowicza w Warszawie
![]() | |||
![]() Budynek od strony ul. Klonowej | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Województwo | |||
Miejscowość | Warszawa | ||
Adres | ul. Klonowa 6/8 | ||
Typ budynku | willa | ||
Styl architektoniczny | |||
Architekt | Bohdan Pniewski | ||
Rozpoczęcie budowy | 1935 | ||
Ukończenie budowy | 1936 | ||
Położenie na mapie Warszawy ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa mazowieckiego ![]() | |||
![]() | |||
|
Willa Muszyńskiego i Urbanowicza – zabytkowa willa znajdująca się przy ul. Klonowej 6/8 w Warszawie.
Opis
Dwurodzinny budynek zaprojektowany przez Bohdana Pniewskiego powstał w latach 1935–1936 dla adwokata Stefana Urbanowicza[3] i inżyniera Leszka Muszyńskiego[4]. Został zaprojektowany w stylu ekskluzywnego funkcjonalizmu, zbliżonego do architektury Franka Lloyda Wrighta[2]. W budynku podzielonym na dwie części zaprojektowano dwa mieszkania (nr 6 i 8) z oddzielnymi wejściami[5]. Na jego tyłach znajduje się ogród[6].
We wnętrzach architekt przyjął układ: niski parter przeznaczony do pracy, reprezentacyjny wysoki parter i mieszkalne piętro[7]. Elewację i ogrodzenie obłożono rustyką z piaskowca[2]. W płaszczyźnie muru osadzono boczną ścianę ganku składającą się z 25 dziurkowanych kwadratowych płyt[8]. Na płaskim dachu budynku powstały tarasy rekreacyjne[2]. We wnętrzach zastosowano marmury „Dębnik”, „Barwinek” i „Racławice” oraz ściankę działową z alabastru[7].
Po II wojnie światowej willa została przejęta przez Skarb Państwa[6]. W 1989 roku znalazła się w zarządzie Kancelarii Prezydenta[6]. W czasie prezydentury Lecha Wałęsy połowa budynku (nr 8) została zwrócona potomkom Urbanowicza[6]. Druga połowa (nr 6) została odkupiona od dawnych właścicieli i była później wynajmowana przez Kancelarię Prezydenta, najpierw Polskiej Radzie Biznesu, a następnie Konfederacji Lewiatan[6]. W późniejszych latach połowa nr 8 trafiła z powrotem do Skarbu Państwa i zaczęła być zarządzana przez podlegający Ministerstwu Obrony Narodowej (MON) Stołeczny Zarząd Infrastruktury[9]. Pod nr 6 ulokowano biura MON[5].
W 1991 willa i ogrodzenie zostały wpisane do rejestru zabytków[1].
Przypisy
- ↑ a b Zestawienie zabytków nieruchomych. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków – stan na 30 czerwca 2021 r. Woj. mazowieckie (Warszawa). [w:] Narodowy Instytut Dziedzictwa [on-line]. nid.pl. s. 34. [dostęp 2021-09-28].
- ↑ a b c d Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1918–1939. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2006, s. 59. ISBN 83-60350-00-0.
- ↑ RAPORT Z BADAŃ KONSERWATORSKICH WRAZ Z ZALECENIAMI KONSERWATORSKIMI - PDF Darmowe pobieranie [online], docplayer.pl, s. 6 [dostęp 2022-12-17] .
- ↑ Marek Czapelski: Bohdan Pniewski – warszawski architekt XX wieku. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 156. ISBN 978-83-235-0450-4.
- ↑ a b Elżbieta Turlej. Tajemnice willi przy Klonowej. „Newsweek”, s. 50, 3−9 stycznia 2022.
- ↑ a b c d e Elżbieta Turlej. Tajemnice willi przy Klonowej. „Newsweek”, s. 51, 3−9 stycznia 2022.
- ↑ a b Marek Czapelski: Bohdan Pniewski – warszawski architekt XX wieku. Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2008, s. 158. ISBN 978-83-235-0450-4.
- ↑ Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 6. Kępna–Koźmińska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2000, s. 39. ISBN 83-88372-04-4.
- ↑ Elżbieta Turlej. Tajemnice willi przy Klonowej. „Newsweek”, s. 52, 3−9 stycznia 2022.