Witold Mackiewicz
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 14 maja 1913 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | wiosna 1940 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1934–1940 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 1 Pułk Piechoty Legionów |
Stanowiska | dowódca plutonu |
Główne wojny i bitwy |
Witold Mackiewicz (ur. 14 maja 1913 w Dąbrowie, woj. wileńskie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – leśnik, podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Urodził się jako syn Szymona i Heleny, z domu Łosiew. Miał rodzeństwo: Mieczysław, Wanda, Czesław, Henryk, Józef (ponadto żył z nimi Jan Rutkowski, syn zmarłej siostry ojca, Julii). Rodzinny majątek Mackiewiczów znajdował się w Dobrzyniu na Wileńszczyźnie.
Witold Mackiewicz ukończył studia na Wydziale Leśnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Po ukończeniu studiów został zatrudniony w nadleśnictwie w Rogówie.
W 1934 został powołany do 1 Pułku Piechoty Legionów. Ukończył dywizyjny kurs podchorążych rezerwy piechoty przy 5 Pułku Piechoty Legionów. Od 1935 był w rezerwie. W 1936 i na przełomie 1937/1938 odbył ćwiczenia rezerwistów w 1 Pułku Piechoty na stanowisku dowódcy plutonu ckm. Został awansowany do stopnia podporucznika w Korpusie Oficerów Piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i zweryfikowany z lokatą 282.
Wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym, w 1939 został zmobilizowany, a po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej służył w szeregach 206 Pułku Piechoty na stanowisku dowódcy plutonu w 6 kompanii. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 i wkroczeniu do Lwowa, został aresztowany przez sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Starobielsku[1]. Stamtąd nadsyłał korespondencję do bliskich. W 1940 wraz z innymi jeńcami został przewieziony do Charkowa i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Charkowie oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 (część zbrodni katyńskiej). Zamordowani jeńcy są pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie w Piatichatkach.
Jego narzeczoną była o trzy lata młodsza Maria Walczakowska (od 1944 po mężu Ostrowska)[2]. Jeden z jego braci walczył w szeregach II Korpusu gen. Władysława Andersa pod Monte Cassino, drugi – Mieczysław – został także aresztowany przez sowietów w 1939, lecz następnie zwolniony z obozu w Ostaszkowie z uwagi na zbyt niski stopień wojskowy[3]). Trzeci brat, Czesław (1910–1976[4]), ps. Szczygieł, był żołnierzem Organizacji Wojskowej Wilki, Okręgu Wilno Armii Krajowej[5] oraz ojcem płka dra inż. Konrada Mackiewicza[6] i Marii Kaczyńskiej, która jako żona urzędującego od 2005 roku prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego była pierwszą dama Polski. 10 kwietnia 2010 roku wraz z mężem i innymi osobami zginęła ona w katastrofie wojskowego samolotu Tu-154M w Smoleńsku w drodze na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej.
Upamiętnienie
W 2007 pośmiertnie został awansowany do stopnia porucznika[7].
W Ostrowi Mazowieckiej został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Witolda Mackiewicza.
Zobacz też
- jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
- obozy NKWD dla jeńców polskich
- ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
- ↑ Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 325. ISBN 83-7001-294-9.
- ↑ Stanisławczyk. Ostatni krzyk 2011 ↓, s. 69.
- ↑ Stanisławczyk. Ostatni krzyk 2011 ↓, s. 57.
- ↑ Nazwiska według artykułu Rabczańskie dzieciństwo i młodość Pierwszej Damy to: szkoła, narty i fortepian [dostęp 2010-04-21] w serwisie internetowym "Dziennika Polskiego" ("Powiat nowotarski"), daty urodzenia i śmierci według strony Genealogia Pani Marii Kaczyńskiej w serwisie salon24.pl [dostęp 2010-04-20]
- ↑ Stanisławczyk. Ostatni krzyk 2011 ↓, s. 63.
- ↑ Przyjaciele z lotniska. polityka.pl. [dostęp 2012-10-09]. (pol.).
- ↑ LISTA OSÓB ZAMORDOWANYCH W KATYNIU, CHARKOWIE, TWERZE I MIEDNOJE MIANOWANYCH POŚMIERTNIE NA KOLEJNE STOPNIE. policja.pl. [dostęp 2014-04-08].
Bibliografia
- Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2003. s. 319. [dostęp 2014-07-25].
- Anna Poppek: Obrączki. Opowieść o rodzinie Marii i Lecha Kaczyńskich. Warszawa: G+J Gruner+Jahr Polska, 2010. ISBN 978-83-623-43-08-9.
- Barbara Stanisławczyk: Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska historie dramatów i miłości. Poznań: Dom Wydawniczy „Rebis”, 2011. ISBN 978-83-7510-814-9.