Zdzisław Podgórski
![]() Zdzisław Podgórski w 1929 roku | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 20 grudnia 1944 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | Batalion Elektrotechniczny |
Stanowiska | p.o. dowódcy batalionu (1929) |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ca/Batalion_Elektrotechniczny_1929_Korpus_oficerski_batalionu.jpg/240px-Batalion_Elektrotechniczny_1929_Korpus_oficerski_batalionu.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/77/Batalion_Elektrotechniczny_1929_Przedszkole_dla_dzieci_oficer%C3%B3w_i_podoficer%C3%B3w_batalionu_1.jpg/240px-Batalion_Elektrotechniczny_1929_Przedszkole_dla_dzieci_oficer%C3%B3w_i_podoficer%C3%B3w_batalionu_1.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/Podg%C3%B3rski_Zdzis%C5%82aw_and_Podg%C3%B3rska_Jadwiga_tomb.jpg/240px-Podg%C3%B3rski_Zdzis%C5%82aw_and_Podg%C3%B3rska_Jadwiga_tomb.jpg)
Zdzisław Maksymilian Podgórski (ur. 13 listopada?/25 listopada 1889[a] w Moskwie, zm. 20 grudnia 1944[1] w Opocznie) – polski inżynier, oficer zawodowy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, pełniący obowiązki dowódcy Batalionu Elektrotechnicznego w 1929 roku.
Życiorys
Zdzisław Podgórski studiował na wydziale elektrycznym politechniki w Nancy. W 1914 roku został zmobilizowany do armii carskiej i wysłany na front. Dostał się do niewoli niemieckiej, w której przebywał do końca wojny.
W latach 20. i 30. XX wieku (do co najmniej 1932 roku[2]) był oficerem Batalionu Elektrotechnicznego, będąc w latach 1923–1924 p.o. komendanta kadry[3][4], w 1928 roku kwatermistrzem[5], a 1929 roku zastępcą dowódcy batalionu. W sierpniu 1929 roku pełnił obowiązki dowódcy tego batalionu[6][7]. Z dniem 30 listopada 1935 został przeniesiony w stan spoczynku[8].
Awanse
- kapitan – ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku[4]
- major – ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku[9]
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych[5]
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[10][9]
- Medal Niepodległości (29 grudnia 1933)[11]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Życie rodzinne
Zdzisław Podgórski był synem Sylwestra Ignacego Podgórskiego (1847–1904), notariusza w Moskwie, i Wandy z domu Turskiej (1859–1911). Miał siedmioro rodzeństwa, byli to:
- Przemysław Podgórski
- Janina, późniejsza Jurkiewicz
- Zbigniew Szczęsny Gracjan Podgórski (1882– po 1935) – sędzia pokoju Sądu Okręgowego w Warszawie
- Jadwiga Podgórska (1885–1948) – dr chemii
- Mieczysław Podgórski (1884–1917) – lekarz[12]
- Witold Klemens Michał Podgórski (1890–1962) – porucznik Wojska Polskiego (II RP)
- Zofia Podgórska (1894–1894).
Zdzisław ożenił się w Moskwie 11 sierpnia 1914 roku z Franciszką Heleną Krotowicz (1889–1972) i miał z nią troje dzieci: Tadeusza Witolda (1920–1993), Zofię Irenę (1922–1982) i Alinę Wandę (1924–1999). Zofia Irena wyszła za Franciszka Stolarskiego (1915–2003), jednego z sześciu synów (siedmiorga dzieci) Błażeja Stolarskiego.
Po powrocie do Polski w 1919 roku Zdzisław początkowo mieszkał z rodziną u swej siostry Jadwigi, przy ul. Stalowej 18. W czasie, gdy służył w Batalionie Elektrotechnicznym, mieszkał z rodziną w Nowym Dworze Mazowieckim[13], po przejściu na emeryturę przeprowadził się z rodziną do Warszawy, mieszkali do co najmniej 1939 roku przy ul. Krechowieckiej 6[14].
Zmarł na tyfus 20 grudnia 1944 roku w Opocznie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 241-4-11)[1].
Uwagi
- ↑ a b Taka data wynika z polskich dokumentów, jakimi posługiwał się Zdzisław Podgórski, jednak z aktu urodzin parafii św. Piotra i Pawła w Moskwie (1889 / 75) przechowywanego w Centralnym Państwowym Archiwum miasta Moskwy wynika, że urodził się 12 listopada?/24 listopada 1888 roku.
Przypisy
- ↑ a b Cmentarz Stare Powązki: ZDZISŁAW PODGÓRSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2019-01-05] .
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 760.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 895 .
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1924, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 819 .
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 580 .
- ↑ AlfredA. Kabata AlfredA., Batalion Elektrotechniczny w Nowym Dworze Mazowieckim w latach 1921–1939, „Fakty Nowodworskie”, maj 2014, s. 29–32 [dostęp 2018-12-22] .
- ↑ Na podstawie ręcznie wykonanego albumu: 10 lat istnienia Batalionu Elektrotechnicznego 5.VIII.1919 – 5.VIII.1929, Nowy Dwór k. Modlina.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 87.
- ↑ a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 249.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 27, poz. 41 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ TomaszT. Piskorski TomaszT., Wykaz poległych i zmarłych uczestników Ruchu Niepodległościowego Młodzieży Narodowej (członków Związku Młodzieży Polskiej – „Zet”, Organizacji „Przyszłość” – „Pet” i innych stopni organizacyjnych w okresie lat 1886–1936, Warszawa: Związek Seniorów OMN i ZPMD, 1936, s. 49 .
- ↑ TomaszT. Piskorski TomaszT., Pamiętniki (rok 1937), t. 381, Warszawa: Archiwum Akt Nowych, 2019 .
- ↑ TomaszT. Piskorski TomaszT., Pamiętniki (rok 1939), t. 403, Warszawa: Archiwum Akt Nowych, 2019 .
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.