Iron Maiden Tour
![]() | ||||
Wykonawca trasy koncertowej | ||||
Iron Maiden | ||||
Promowane albumy | Iron Maiden | |||
---|---|---|---|---|
Lokalizacje | Europa | |||
Data rozpoczęcia | 17 sierpnia 1979 | |||
Data zakończenia | 21 grudnia 1980 | |||
Liczba koncertów | 225 | |||
Widownia | 1,5 mln | |||
Iron Maiden | ||||
|
Iron Maiden Tour – trasa koncertowa grupy by Iron Maiden, która promowała pierwszy album studyjny zatytułowany Iron Maiden, jak również oficjalnie wydane na czarnym krążku, oryginalne demo The Soundhouse Tapes i przekrojową kompilację Metal for Muthas, przynoszącą wybór nagrań debiutujących wówczas formacji tzw. „Nowej Fali Brytyjskiego Heavy Metalu”. Począwszy od 17 sierpnia 1979 roku zespół pod opieką managera Roda Smallwooda ruszył w intensywny objazd klubów Wielkiej Brytanii, najczęściej koncertując w Londynie i okolicach. W drugiej połowie 1979 roku skład grupy (oprócz S. Harrisa, P. Di’Anno i D. Murraya) uzupełniali: Tony Parsons – gitara oraz Doug Sampson – perkusja. Dopiero z początkiem 1980 roku w składzie pojawili się gitarzysta Dennis Stratton i uzdolniony perkusista Clive Burr[1].
Pierwsza w historii formacji trasa w roli jedynej gwiazdy wieczoru została poprzedzona koncertami z cyklu „Metal for Muthas Tour”, w ramach których Iron Maiden występowali, jako co-headliner. Aż 17 koncertów trasy musiało zostać odwołanych ze względu na zobowiązania muzyków, związane z pracą nad pierwszym albumem studyjnym. Iron Maiden poprzedzali również Judas Priest na ich „British Steel Tour”, następnie od 1 kwietnia do 23 sierpnia zagrali potężną trasę brytyjską, już jako jedyna gwiazda, występując również przed kilkudziesięciotysięcznymi tłumami na festiwalach w Finlandii, Belgii oraz na angielskim „Reading Festival 1980”, jako druga gwiazda wieczoru. Zapis fragmentów tego występu znalazł się na albumie BBC Archives wydanym w 2002 roku. Zespół został również zaproszony na trasę amerykańskiej grupy KISS występując jako gość specjalny podczas europejskiej odsłony „Unmasked Tour”, która trwała od 24 sierpnia do 16 października 1980 r.[1] Zaraz po zakończeniu tego cyklu koncertów Dennis Stratton został usunięty z grupy, zaś na jego miejsce przyjęto Adriana Smitha[2]. Już z nowym gitarzystą zespół ruszył w kolejną trasę brytyjską, trwającą od 21 listopada to 21 grudnia 1980 r.[3]
W ramach trasy formacja odwiedziła 13 państw świata i wystąpiła po raz pierwszy w wielu krajach kontynentalnej Europy, jak: Finlandia, Dania, Norwegia, Szwecja, Szwajcaria, Belgia, Włochy, Francja czy Niemcy[4]. Zarejestrowano również pierwszy materiał wideo, zatytułowany Live at the Rainbow, okazją stał się koncert w londyńskiej sali Rainbow Theatre, który zamykał trasę[3]. Znacznie większą część Europy zespół przemierzył koncertując jako support dla wspomnianego zespołu Kiss, wydarzenie to stanowiło przełom w karierze Brytyjczyków. Metalowców z Iron Maiden ujrzała wówczas po raz pierwszy publiczność Włoch, Niemiec, Francji, Szwajcarii, Holandii, Szwecji, Danii i Norwegii. Jako goście specjalni Amerykanów dali 28 koncertów dla niemal 450 tys. widzów, którzy nierzadko lepiej przyjmowali młodą, stosunkowo mało znaną kapelę, niż amerykańskich gwiazdorów[5].
Kariera grupy od tamtej pory nabrała niesamowitego tempa, zaś formacja została uznana za „Najjaśniejszą Wschodzącą Gwiazdę Heavy Metalu”. Począwszy od połowy sierpnia 1979 roku aż do pamiętnego koncertu w Rainbow 21 grudnia 1980 r., Brytyjczycy zabukowali 225 koncertów, w trakcie których wystąpili rekordową ilość razy na terenie Wielkiej Brytanii (195 koncertów), zapełniając kluby, małe i średnie sale, by zawładnąć wielkimi festiwalami i europejskimi stadionami oraz arenami sportowymi. Na przełomie lat 1979/1980 ukształtował się wizerunek maskotki grupy – Eddie, która w przyszłości stanie się nieodłącznym elementem, tworzącym image formacji i przyniesie im ogromny sukces marketingowy oraz finansowy. Szacuje się, iż Brytyjczycy w ciągu 18 miesięcy niemal bezustannego koncertowania, wystąpili dla około 1,5 mln widzów[5].
Supporty
- Raven – wybrane koncerty brytyjskie 1979 i 1980[6]
- Toad The Wet Sprocket – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 rok i „Metal for Muthas” 1980[6]
- Neal Kay – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, „Metal for Muthas”, trasa brytyjska 1980[6]
- Nutz – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
- Angel Witch – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
- Blitzkrieg – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Diamond Head – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas”, trasa brytyjska 1980[6]
- Praying Mantis – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, „Metal for Muthas” 1980, trasa brytyjska 1980[6]
- Ian Fleming – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Dog Watch – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Air Aces – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- The Monos – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Quartz – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
- Wounded John Scott Cree – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Magnum Force – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Bombshell – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- BlitzFish – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Easy – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Sledgehammer – Music Machine, 1979[6]
- Jugglers – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Fist – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, Marquee Club 1980[6]
- Colossus – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, Marquee Club 1980[6]
- Urchin – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas” 1980[6]
- Tygers of Pan Tang – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979 i „Metal for Muthas”, trasa brytyjska 1980[6]
- Jerry Floyd – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979, trasa brytyjska 1980, koncerty w Londynie grudzień 1980[6]
- Witchfynde – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Sparta – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Eagle – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Holocaust – koncerty w Wielkiej Brytanii 1979[6]
- Medusa – Bingley Hall, Birmingham 1979[6]
Artyści supportowani przez Iron Maiden
- KISS – trasa po kontynentalnej Europie 1980.[6]
- Judas Priest – koncerty „British Steel Tour'80” w Wielkiej Brytanii[6].
- Saxon – koncerty „Metal for Muthas Tour”, wybrane koncerty w 1979 roku[6].
- Motörhead – wybrane koncerty w 1979 roku[6].
- Samson – koncerty „Metal for Muthas Tour” (co-headliner)[6].
- UFO – „Reading Festival 1980”[6].
- Budgie – koncerty w Birmingham, Bingley Hall.[6]
Setlista
- Introdukcja: „The Ides of March” (z albumu Killers, 1981) na całej trasie[7].
- „Sanctuary” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Prowler” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981)
- „Remember Tomorrow” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Charlotte the Harlot” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Killers” (z albumu Killers, 1981)
- „Another Life” (z albumu Killers, 1981)
- Drum solo
- „Transylvania” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- Guitar solo
- „Strange World” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Innocent Exile” (z albumu Killers, 1981)
- „Phantom of the Opera” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Bisy:
- „Running Free” (z albumu Iron Maiden, 1980)
- „Drifter” (z albumu Killers, 1981)
- „I’ve Got the Fire” (Montrose cover)
Uwagi:
- Wszystkie utwory znane z albumu Killers nie były jeszcze wówczas opublikowane[7].
- „Killers” był w 1980 roku prezentowany z zupełnie innym tekstem, napisanym tuż przed koncertami w Hammersmith Odeon[7].
- „Women in Uniform” – cover piosenki australijskiej grupy Skyhooks został wykonany tylko kilkakrotnie podczas jesiennej trasy w 1980 r.[7]
- „Invasion” (z singla „Women in Uniform”, 1980) wykonywano okazjonalnie[7].
- Podczas koncertów w roli supportu Iron Maiden prezentowali od 9 do 11 pierwszych kompozycji, często ze względu na ograniczenia czasowe rezygnując z popisów solowych[7].
Oprawa trasy
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1f/Iron_Maiden_05.jpg/300px-Iron_Maiden_05.jpg)
W toku trasy zespół zaprezentował dwa warianty oprawy estradowej. Od sierpnia 1979 roku do maja 1980 r. formacja występowała niemal wyłącznie na klubowych scenach, korzystając z lokalnej aparatury nagłaśniającej i dostępnego w danym lokalu oświetlenia. Na wyposażeniu grupy pozostawały odsłuchy, podest perkusyjny, zestaw pięciu kolumn i kilku wzmacniaczy, stroboskopy, maszyna do dymu z suchego lodu oraz tablica ze srebrzystym logo formacji i zgrafizowanym wizerunkiem Eddiego (maskotki), zawieszana nad perkusją. Sporadycznie koncerty urozmaicano wybuchami petard oraz rac. Podczas występów w klubie Music Machine w 1979 r., jedna z takich petard poparzyła muzyków i kilkoro widzów[3].
Brytyjczycy supportowali uznane już formacje, jak Judas Priest czy KISS. W tym przypadku mogli skorzystać z wyznaczonego miejsca na scenie i części sprzętu należącego do gwiazdy wieczoru. Na potrzeby większych koncertów, granych indywidualnie muzycy używali specjalnego zestawu świateł, opartego na tradycyjnych reflektorach zawieszonych na trzech rampach, oraz ośmiu zestawów z szesnastoma jupiterami, ustawionych po bokach estrady, nad zestawem perkusyjnym oraz w głębi sceny. Grupa wykorzystała także kaskady halogenów zamontowanych na górnej rampie i po bokach sceny. System oświetleniowy ukrywał kilka linijek wyposażonych w światła punktowe oraz dodatkowe reflektory otaczające zestaw perkusyjny i rozmieszczone na szczycie sceny. Nie wykorzystywano pirotechniki, natomiast nader chętnie ekipa techniczna wtłaczała na estradę kłęby pary z suchego lodu. Nad zestawem perkusyjnym znajdowała się prostokątna kilkumetrowa tablica z wizerunkiem maskotki, znanym z debiutanckiego albumu Iron Maiden, w jej oczodołach zamontowano reflektory, zaś w kulminacyjnym momencie koncertów z jej rozwartych ust wydobywała się para, która przesłaniała całą estradę[3].
Podczas prezentowania kompozycji „Iron Maiden” na scenę wkraczali techniczni przebrani za maskotkę grupy, dzierżąc w dłoniach miotacze suchego lodu zwieńczone reflektorami. W ówczesnym czasie show formacji prezentował się dość skromnie. Muzykom zależało na zachowaniu surowego wizerunku koncertowego, pozbawionego zbytnich upiększeń i para-teatralnych rekwizytów. Zrezygnowano z jakiejkolwiek scenografii, jeśli nie liczyć symetrycznie rozstawionych zestawów kolumn i wzmacniaczy czy podium pod perkusję. Liczył się wyłącznie surowy heavy rock. Taki też był wizerunek samych wykonawców, frontman – Paul Di’Anno nosił się jak na metalowca z punkowymi korzeniami przystało. Ćwiekowane pasy, pieszczochy, skórzane spodnie, takież buty i nieodłączne okulary – lustrzanki, w ślad za nim podążali również pozostali członkowie grupy[3].
Daty trasy
UWAGA! w wyniku aktualizacji danych, nazwy obiektów nie muszą się pokrywać ze stanem pierwotnym, znanym z materiałów prasowych grupy.
Data | Miasto | Kraj | Obiekt |
---|---|---|---|
Europa | |||
17 sierpnia 1979 | Birkenhead | ![]() | The Gallery |
17 sierpnia 1979 | |||
18 sierpnia 1979 | Londyn | Seven Sisters Club | |
19 sierpnia 1979 | Gwent | ![]() | Newbridge Memorial Club |
20 sierpnia 1979 | Londyn | ![]() | Music Machine |
24 sierpnia 1979 | Rock Gardens | ||
25 sierpnia 1979 | Ruskin Arms P.H. | ||
30 sierpnia 1979 | Swansea | ![]() | Circles |
31 sierpnia 1979 | Aberavon | 9 Volts Club | |
1 września 1979 | Tonypandy | Royal Naval Club | |
3 września 1979 | Londyn | ![]() | Music Machine |
6 września 1979 | The Swan P.H. | ||
7 września 1979 | Ruskin Arms P.H. | ||
8 września 1979 | The Greyhound P.H. | ||
10 września 1979 | Music Machine | ||
11 września 1979 | |||
14 września 1979 | Bandwagon | ||
15 września 1979 | Ruskin Arms P.H. | ||
17 września 1979 | Music Machine | ||
27 września 1979 | Basildon | Double Six | |
28 września 1979 | Londyn | Lafayette | |
30 września 1979 | Music Machine | ||
3 października 1979 | The Swan P.H. | ||
4 października 1979 | |||
5 października 1979 | Ruskin Arms P.H. | ||
6 października 1979 | Nottingham | Boat Club | |
7 października 1979 | Trentside | Middle Of The Three | |
8 października 1979 | Londyn | The Bridge | |
10 października 1979 | Ruskin Arms P.H. | ||
12 października 1979 | Gwent | ![]() | Newbridge Memorial Club |
13 października 1979 | Manchester | ![]() | UMIST |
19 października 1979 | Londyn | Marquee Club | |
26 października 1979 | Aberavon | ![]() | 9 Volts Club |
27 października 1979 | Tonypandy | Royal Naval Club | |
1 listopada 1979 | Aberdeen | ![]() | Ruffles |
2 listopada 1979 | Blackpool | ![]() | Norbreck Castle |
5 listopada 1979 | Londyn | Music Machine | |
9 listopada 1979 | The Bandwagon | ||
10 listopada 1979 | Stroud Club | ||
12 listopada 1979 | Birmingham | Birmingham Club | |
14 listopada 1979 | Londyn | BBC Studios | |
16 listopada 1979 | Burton-on-Trent | 76 Club | |
17 listopada 1979 | Liverpool | Metro | |
19 listopada 1979 | Londyn | Nashville | |
20 listopada 1979 | |||
23 listopada 1979 | Birkenhead | The Gallery | |
24 listopada 1979 | Warrington | The Lion | |
27 listopada 1979 | Lincoln | Club | |
30 listopada 1979 | Middlesborough | Rock Garden | |
1 grudnia 1979 | Retford | Porterhouse | |
2 grudnia 1979 | Londyn | Music Machine | |
3 grudnia 1979 | Birmingham | Locomotive | |
4 grudnia 1979 | Swindon | Brunnel Rooms | |
6 grudnia 1979 | Scarborough | The Penthouse | |
7 grudnia 1979 | Londyn | North London Polytechnics | |
8 grudnia 1979 | Bristol | Granary Club | |
9 grudnia 1979 | Londyn | Marquee Club | |
10 grudnia 1979 | Exeter | Routes | |
11 grudnia 1979 | Portsmouth | Music Club | |
12 grudnia 1979 | Whitley Bay | Center | |
13 grudnia 1979 | Swansea | Club | |
15 grudnia 1979 | Birmingham | Bingley Hall | |
16 grudnia 1979 | |||
17 grudnia 1979 | |||
19 grudnia 1979 | Londyn | Music Machine | |
20 grudnia 1979 | Liverpool | Oscars | |
22 grudnia 1979 | Oldham | Tower Club | |
Metal For Muthas Tour | |||
1 lutego 1980[a] | Aberdeen | ![]() | Aberdeen University |
2 lutego 1980[a] | Glasgow | Glasgow University | |
3 lutego 1980[a] | St Andrews | St Andrews University | |
4 lutego 1980[a] | Edynburg | Tiffany’s | |
5 lutego 1980[a] | Grimsby | ![]() | Centre Hall |
6 lutego 1980[a] | Bristol | Romeo & Juliet’s | |
7 lutego 1980[a] | Wakefield | Unity Hall | |
8 lutego 1980[a] | Huddersfield | Huddersfield Polytechnic | |
9 lutego 1980[a] | Manchester | UMIST | |
10 lutego 1980[a] | Londyn | Lyceum Ballroom | |
11 lutego 1980[a] | Mansfield | Civic Theatre | |
14 lutego 1980[a] | Swansea | ![]() | Circles |
15 lutego 1980[a] | Hitchin | ![]() | North Hertfordshire College |
16 lutego 1980[a] | West Runton | West Runton Pavilion | |
17 lutego 1980[a] | Redcar | Coatham Bowl | |
18 lutego 1980[a] | Birkenhead | Hamilton Club | |
19 lutego 1980[a] | Oldham | Civic Hall | |
20 lutego 1980[a] | Blackburn | King George’s Hall | |
21 lutego 1980[a] | Carlisle | Market Hall | |
22 lutego 1980[a] | Newcastle upon Tyne | Mayfair Ballroom | |
23 lutego 1980[a] | Leicester | Leicester University | |
24 lutego 1980[a] | Sheffield | Top Rank | |
25 lutego 1980[a] | Plymouth | Fiesta | |
26 lutego 1980[a] | Cardiff | ![]() | Top Rank |
27 lutego 1980[a] | Portsmouth | ![]() | Portsmouth Polytechnic |
28 lutego 1980[a] | Wolverhampton | Wolverhampton Civic Hall | |
29 lutego 1980[a] | Hanley | Victoria Hall | |
1 marca 1980 | Retford | The Porterhouse | |
2 marca 1980 | Birmingham | Top Rank | |
British Steel Tour | |||
7 marca 1980 | Cardiff | ![]() | University |
8 marca 1980 | Leeds | ![]() | University |
9 marca 1980 | Bristol | Colson Hall | |
10 marca 1980 | Manchester | Apollo Theatre | |
11 marca 1980 | Sheffield | City Hall | |
12 marca 1980 | |||
13 marca 1980 | Leicester | De Montfort Hall | |
14 marca 1980 | Londyn | Hammersmith Odeon | |
15 marca 1980 | |||
16 marca 1980 | Southampton | Gaumont Hall | |
18 marca 1980 | Aberdeen | ![]() | Capitol |
19 marca 1980 | Edynburg | Odeon | |
20 marca 1980 | Newcastle upon Tyne | ![]() | City Hall |
21 marca 1980 | |||
22 marca 1980 | Glasgow | ![]() | Apollo Theatre |
23 marca 1980 | Deeside | ![]() | Leisure Centre |
25 marca 1980 | Stoke-on-Trent | Garden Grand Hall | |
26 marca 1980 | Birmingham | Odeon | |
27 marca 1980 | |||
British Invasion Tour | |||
1 kwietnia 1980 | Londyn | ![]() | Rainbow Theatre |
2 kwietnia 1980 | Marquee Club[8] | ||
3 kwietnia 1980 | |||
5 kwietnia 1980[b] | Kortrijk | ![]() | Festival grounds |
6 kwietnia 1980 | Londyn | ![]() | The Bandwagon |
7 kwietnia 1980 | Plymouth | Fiesta | |
8 kwietnia 1980 | Londyn | The Ruskin Arms | |
10 kwietnia 1980 | Grimsby | Central Hall | |
14 kwietnia 1980 | Londyn | The Ruskin Arms | |
15 maja 1980 | Lincoln | Drill Hall | |
16 maja 1980 | Newcastle | Mayfair Ballroom | |
17 maja 1980 | Dunfermline | ![]() | Kinema Ballroom |
18 maja 1980 | Ayr | Pavilion | |
19 maja 1980 | Aberdeen | Music Hall | |
20 maja 1980 | Carlisle | ![]() | Market Hall |
21 maja 1980 | Bradford | St George’s Hall | |
22 maja 1980 | Withernsea | Grand Pavilion | |
23 maja 1980 | Cambridge | Corn Exchange | |
25 maja 1980 | Dunstable | Queensway Hall | |
27 maja 1980 | Blackburn | King George’s Hall | |
28 maja 1980 | Wolverhampton | Civic Hall | |
29 maja 1980 | Swindon | Brunel Rooms | |
30 maja 1980 | St Austell | Cornwall Coliseum | |
1 czerwca 1980 | Bristol | O2 Academy Bristol | |
2 czerwca 1980 | Malvern | Winter Gardens | |
3 czerwca 1980 | Portsmouth | Locarno | |
4 czerwca 1980 | Cardiff | ![]() | Top Rank |
6 czerwca 1980 | West Runton | ![]() | West Runton Pavilion |
7 czerwca 1980 | Birmingham | Birmingham Odeon | |
8 czerwca 1980 | Sheffield | Top Rank | |
9 czerwca 1980 | Liverpool | Royal Court Theatre | |
11 czerwca 1980 | Sunderland | Mecca Centre | |
12 czerwca 1980 | Dundee | ![]() | Caird Hall |
13 czerwca 1980 | Glasgow | The Apollo | |
14 czerwca 1980 | Middlesbrough | ![]() | Middlesbrough Town Hall |
16 czerwca 1980 | Wakefield | Unity Hall | |
17 czerwca 1980 | Leicester | De Montfort Hall | |
18 czerwca 1980 | Chatham | Central Hall | |
19 czerwca 1980 | Guildford | Guildford Civic Hall | |
20 czerwca 1980 | Londyn | Rainbow Theatre | |
21 czerwca 1980 | Bracknell | Sports Centre | |
22 czerwca 1980 | Brighton | Top Rank | |
25 czerwca 1980 | Derby | Assembly Rooms | |
26 czerwca 1980 | Manchester | O2 Apollo Manchester | |
27 czerwca 1980 | Bath | Pavilion | |
28 czerwca 1980 | Oksford | New Theatre Oxford | |
29 czerwca 1980 | Swansea | ![]() | Brangwyn Hall |
30 czerwca 1980 | Poole | ![]() | Arts Centre |
1 lipca 1980 | Portsmouth | Locarno | |
3 lipca 1980 | Londyn | Marquee Club | |
4 lipca 1980 | |||
5 lipca 1980 | |||
8 lipca 1980 | |||
9 lipca 1980 | |||
11 lipca 1980 | |||
12 lipca 1980 | |||
13 lipca 1980 | |||
Festival Tour | |||
19 lipca 1980[c] | Oulu | ![]() | Kuusisaari |
10 sierpnia 1980 | Londyn | ![]() | Global Village |
21 sierpnia 1980 | West Runton | West Runton Pavilion | |
23 sierpnia 1980[d] | Reading | Little John’s Farm | |
Unmasked Tour 1980 | |||
29 sierpnia 1980 | Rzym | ![]() | Castel Sant’Angelo |
30 sierpnia 1980 | Perugia | Estadio Perugia | |
1 września 1980[e] | Genua | Palasport di Genova | |
2 września 1980[f] | Turyn | Stadio Olimpico di Torino | |
4 września 1980 | Londyn | ![]() | Marquee Club |
5 września 1980 | |||
11 września 1980 | Norymberga | ![]() | Messehalle |
12 września 1980 | Düsseldorf | Philipshalle | |
13 września 1980 | Frankfurt | Rebstockgelände (Open-Air) | |
15 września 1980 | Dortmund | Westfalenhallen | |
17 września 1980 | Sindelfingen | Messehalle | |
18 września 1980 | Monachium | Olympiahalle | |
20 września 1980 | Kassel | Eissporthalle Kassel | |
21 września 1980 | Bruksela | ![]() | Forest National |
23 września 1980 | Awinion | ![]() | Stade des Avigion |
24 września 1980 | Lyon | Palais des Sports | |
26 września 1980 | Lille | Parc des Expositions | |
27 września 1980 | Paryż | Hippodrome de Pantin | |
28 września 1980 | |||
29 września 1980 | Bazylea | ![]() | St. Jakobshalle |
30 września 1980 | Kolonia | ![]() | Arena |
1 października 1980 | Brema | Stadthalle | |
2 października 1980 | Hanower | Niedersachsenstadion | |
4 października 1980 | Hamburg | Ernst-Merck-Halle | |
5 października 1980 | Lejda | ![]() | Groenoordhallen |
6 października 1980 | Karlsruhe | ![]() | Schwarzwaldhalle |
9 października 1980 | Sztokholm | ![]() | Stockholm Isstadion |
10 października 1980 | Göteborg | Scandinavium | |
11 października 1980 | Kopenhaga | ![]() | Brøndby Stadion |
13 października 1980 | Drammen | ![]() | Drammenshallen |
Adran Smith Invitation Tour | |||
8 listopada 1980[g] | Monachium | ![]() | Olympiahalle |
21 listopada 1980 | Uxbridge | ![]() | Brunel University |
22 listopada 1980 | Leeds | University of Leeds | |
23 listopada 1980 | Redcar | Coatham Bowl | |
24 listopada 1980 | Kingston upon Hull | City Hall | |
25 listopada 1980 | Newcastle | City Hall | |
26 listopada 1980 | Birmingham | Birmingham Odeon | |
27 listopada 1980 | Derby | Assembly Rooms | |
28 listopada 1980 | Hanley | Victoria Hall | |
29 listopada 1980 | Sheffield | City Hall | |
30 listopada 1980 | Manchester | Apollo Theatre | |
1 grudnia 1980 | Nottingham | Rock City | |
19 grudnia 1980 | Londyn | Marquee club | |
20 grudnia 1980 | Marquee club | ||
21 grudnia 1980 | Rainbow Theatre | ||
21 grudnia 1980 |
Uwagi
- „Iron Maiden Tour 1979/1980” była pierwszą trasą koncertową w historii grupy obejmującą niemal cały Stary Kontynent[9].
- Formacja występowała w jej ramach w możliwie najszerszej gamie obiektów: w klubach, małych i średnich salach, arenach sportowych, amfiteatrach, festiwalach i na stadionach[9].
- Z końcem czerwca 1979 roku Rod Smallwood został oficjalnym managerem zespołu[9].
- Na przełomie 1979 oraz 1980 roku ostatecznie ukształtował się wizerunek maskotki formacji, Eddiego[9].
- 19 października 1979 roku agenci firm płytowych przyszli na koncert grupy w Marquee Club[9].
- 20 listopada 1979 roku zespół podpisał kontrakt z fonograficznym gigantem EMI[9].
- Telewizja Brytyjska zrealizowała specjalny dokument dedykowany „NWOBHM” oraz Iron Maiden[9].
- Radiostacje i mainstramowe media ignorowały muzykę grupy, co w zasadzie pozostało niezmienne do dzisiaj[9].
- Muzycy w ciągu 18 miesięcy dali 195 koncertów w Wielkiej Brytanii i 30 w Europie kontynentalnej[9].
- 5 kwietnia 1980 roku formacja wystąpiła po raz pierwszy w karierze na dużym festiwalu muzycznym, belgijskim „Wheel Pop 1980” przed około 50 tys. widzów[9].
- We wspomnianym okresie zespół czterokrotnie zmienił skład, ukazały się też ważne dla kariery grupy wydawnictwa: winylowa EPka The Soundhouse Tapes (1979), kompilacja nagrań grup reprezentujących „NWOBHM” – Metal for Muthas (1980), wreszcie pierwszy, długogrający album studyjny formacji, zatytułowany po prostu Iron Maiden (1980)[9].
- Od sierpnia 1979 roku do końca roku kolejnego w zespole grali: Paul Di’Anno – wokal, Dave Murray – gitara, Steve Harris – gitara basowa, Clive Burr – perkusja, Dennis Stratton – gitara, Adrian Smith – gitara, wokal, Tony Parsons – gitara, Doug Sampson – perkusja[9].
- W 1979 roku za „tour bus” służyła muzykom furgonetka „Green Goddess”[9].
- Iron Maiden byli pierwszą grupą muzyczną od czasów The Who (1972 rok), która zagrała w programie „Top of the Pops” na żywo[9].
- 18 koncertów zagranych w toku trasy w słynnym klubie Marquee zostało całkowicie wyprzedanych[9].
- 55 razy muzycy wystąpili w samym Londynie[9].
- Prasa muzyczna uznała Iron Maiden za najgłośniejszy zespół rockowy na Wyspach[9].
- Marcowa trasa w roli supportu dla Judas Priest, zakończyła się awanturą pomiędzy muzykami obu zespołów. Powodem były obraźliwe słowa, jakie Paul Di’Anno skierował wobec starszych kolegów[9].
- Okładka singla „Sanctuary”, przedstawiająca maskotkę grupy sztyletującą premier rządu Margaret Thatcher, została uznana za skandaliczną. W celu wyjaśnienia sprawy grupa spotkała się z Panią Premier. Oryginalna ilustracja małej płytki została ocenzurowana[9].
- Paul Di’Anno był kilkakrotnie aresztowany, tracił głos lub pojawiał się na scenie oszołomiony narkotykami[9].
- 17 koncertów grupy w ramach trasy – festiwalu „Metal for Muthas Tour” zostało anulowanych, ze względu na sesję nagraniową debiutanckiego albumu[9].
- Grupa wystąpiła jako co-headliner na festiwalu „Reading 1980” przed ponad 40 tys. widzów. Fragment tego koncertu znalazł się w programie albumu BBC Archives[9].
- Management zespołu nosił się z zamiarem zorganizowania trasy amerykańskiej. Ostatecznie zabrakło miejsca w grafiku na kolejne koncerty[9].
- Koncert na festiwalu „Kuusrock” w Finlandii, grupa rozpoczęła przed zaledwie 3 tys. widzów, po 15 minutach pod sceną znajdowało się niemal 15 tys. fanów[9].
- 28 koncertów jakie grupa zagrała w roli gościa specjalnego amerykańskiej formacji KISS, wiodło przez wielkie areny sportowe, stadiony i festiwale. Łącznie wszystkie imprezy obejrzało 450 tys. widzów. Niejednokrotnie ich uczestnicy lepiej przyjmowali debiutujący w Europie zespół heavymetalowy, niż amerykańskich gwiazdorów glam rocka[9].
- Wiele koncertów kończyło się zamieszkami, podsycanymi przez Paula Di’Anno[9].
- Gene Simmons – szef KISS pełnił na trasie rolę „skarbnika” wokalisty Iron Maiden oraz nieoficjalnego wychowawcy. Zadeklarował również, iż jest fanem grupy i przepowiada jej wielki marsz na sam szczyt[9].
- Poszczególne kompozycje zarejestrowane w klubie Marquee podczas wiosennej trasy znalazły się na b-stronie singla „Sanctuary” oraz na limitowanym mini albumie Live!! +one z 1980 roku[9].
- Koncerty w Sheffield (29 listopada 1980) oraz dwa wcześniejsze występy w Londynie (listopad 1979) zostały anulowane, ze względu na niedyspozycję Paula Di’Anno[10].
- Na wybranych koncertach ekipa techniczna wzbogacała show o pierwsze w historii grupy efekty pirotechniczne. Podczas występów w klubie Music Machine (1979 rok) doszło do zadymienia pomieszczenia i poparzenia muzyków oraz kilku widzów[9].
- 13 października 1980 r. w norweskim mieście Drammen ostatni koncert z zespołem zagrał gitarzysta Dennis Stratton[9].
- 8 listopada 1980 r. w Monachium oraz 21 listopada na ojczystej ziemi, swoje pierwsze koncerty z Iron Maiden zagrał gitarzysta Adrian Smith[9].
- 21 grudnia 1980 r. Iron Maiden dali dwa koncerty (pierwszy był próbą z udziałem widzów) w londyńskim Rainbow Theatre. Wybór zagranych wówczas utworów znalazł się na pierwszej kasecie video grupy Live at the Rainbow[9].
- Debiutancki album grupy, pomimo amatorskiego brzmienia i undergroundowego charakteru, sprzedał w roku premiery w ponad 350 tys. kopii na świecie, zdobywając złote płyty w Anglii i Japonii[9].
- Singel Women in Uniform był ostatnim wydawnictwem nagranym z Dennisem Strattonem i jednocześnie pierwszym, do którego nakręcono profesjonalny teledysk[9].
- Trasa okazała się ogromnym sukcesem, niemal wszystkie koncerty zostały wyprzedane, zaś o zespole usłyszał cały świat[9].
Przypisy
- ↑ a b Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 151. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 163. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ a b c d e Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 172. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ Wall, Mick: Iron Maiden: Run to the Hills, the Authorised Biography III. Sanctuary Publishing, 2004, s. 155. ISBN 1-86074-542-3. (ang.).
- ↑ a b Tour 1980. ironmaidencommentary.com. [dostęp 2014-12-14]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak Support 1979/80. maidenfrance.fr. [dostęp 2007-07-12]. (fr.).
- ↑ a b c d e f Garry Bushell, Ross Halfin: Running Free, The Official Story of Iron Maiden II. Zomba Books, 1985, s. 85. ISBN 0-946391-84-X. (ang.).
- ↑ Marquee advertisement. Sounds Magazine, 29 marca 1980. [dostęp 2012-01-17]. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai Garry Bushell, Ross Halfin: Running Free, The Official Story of Iron Maiden II. Zomba Books, 1985, s. 84. ISBN 0-946391-84-X. (ang.).
- ↑ Sheffield Cancellation. Sounds Magazine, 6 grudnia 1980. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Official website
- Iron Maiden Tour Dates. ironmaiden.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-04)].
- p
- d
- e
- Bruce Dickinson
- Dave Murray
- Janick Gers
- Adrian Smith
- Steve Harris
- Nicko McBrain