Michał Jan Zienkowicz
| |||
Kraj działania | |||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 1670 | ||
Data śmierci | 23 stycznia 1762 | ||
Biskup diecezjalny wileński | |||
Okres sprawowania | 1730–1762 | ||
Biskup pomocniczy żmudzki | |||
Okres sprawowania | 1718–1730 | ||
Wyznanie | katolicyzm | ||
Kościół | |||
Nominacja biskupia | |||
Sakra biskupia | 6 grudnia 1718[1] | ||
Odznaczenia | |||
![]() | |||
|
Data konsekracji | 6 grudnia 1718 | ||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Konsekrator | Konstanty Kazimierz Brzostowski | ||||||||||||
Współkonsekratorzy | |||||||||||||
|
Michał Jan Zienkowicz herbu Siekierz (ur. 1670 koło Drohiczyna[4], zm. 23 stycznia 1762[2][3]) – biskup wileński, duchowny pisarz wielki litewski w 1724 roku[5], dyrektor wileńskiego sejmiku relacyjnego i przedelekcyjnego w 1733 roku[6], kanclerz Akademii i Uniwersytetu Wileńskiego Towarzystwa Jezusowego w latach 1730-1761[7].
Życiorys
Był kanonikiem wileńskim i archidiakonem żmudzkim. Na przełomie 1717/1718 roku został biskupem tytularnym Juliopolis[8] i sufraganem żmudzkim. W 1730 roku został biskupem wileńskim. Należał do stronników Stanisława Leszczyńskiego. W czasie elekcji 1733 roku jako deputat litewski podpisał pacta conventa Stanisława Leszczyńskiego[9]. Członek konfederacji generalnej Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1734 roku[10].
W 1736 odznaczony Orderem Orła Białego[11]. U schyłku życia należał do stronników Czartoryskich i Massalskich na Litwie[12].
Pochowany w katedrze św. Stanisława i św. Władysława w Wilnie[13].
Przypisy
- ↑ Krzysztof R. Prokop, Sakry i suksceja święceń biskupich pasterzy Kościoła wileńskiego z drugiej oraz trzeciej tercji XVIII stulecia, Rocznik Teologii Katolickiej t. V, Białystok 2006, ISSN 1644-8855, s. 239.
- ↑ a b Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 231. (łac.)
- ↑ a b Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. VI, Patavii 1958, s. 442. (łac.)
- ↑ Encyklopedyja powszechna, t. XXVIII, Warszawa 1868, s. 610.
- ↑ Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy”. Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 254.
- ↑ Robertas Jurgaitis, Vilniaus seimelio veikla 1717–1795 m., Kaunas 2007, s. 223.
- ↑ Józef Bieliński, Uniwersytet Wileński (1579-1831) T. 3, Kraków 1899-1900, s. 4.
- ↑ Prokop, 2006, s. 237.
- ↑ Actum in Curia Regia Varsaviensi 1733 sub tempus moderni interregni, feria tertia in crastino festi S. Matthaei Apostoli et Evangelistae anno Domini 1733, s. 44.
- ↑ Feliksas Sliesoriūnas, The General Confederation of the Grand Duchy of Lithuania (1734–1736), w: Lithuanian Historical Studies, Volume 8 (2003): Issue 1 (Nov 2003), s. 68.
- ↑ Marta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 166.
- ↑ T. Szwaciński, Walka "Familii" o koadiutorię wileńską: 1754-1757 [w:] W cieniu wojen i rozbiorów. Studia z dziejów Rzeczypospolitej XVIII i początków XIX wieku, red. U. Kosińska, D. Dukwicz, A. Danilczyk, Warszawa 2014, s. 201.
- ↑ Krzysztof Rafał Prokop, Nekropolie biskupie w nowożytnej Rzeczypospolitej (XVI–XVIII w.), Kraków-Warszawa 2020, s. 144.
Bibliografia
- Wileński słownik biograficzny. Bydgoszcz: 2002. ISBN 83-87865-28-1.
- p
- d
- e
Biskupi diecezjalni |
|
---|---|
Biskupi pomocniczy |
|
- p
- d
- e