Walki pod Darnicą
II wojna światowa, front wschodni | |||
![]() Stacja Darnycja - widok współczesny | |||
Czas | 8 kwietnia 1944 | ||
---|---|---|---|
Miejsce | Darnycja k. Kijowa | ||
Terytorium | |||
Przyczyna | niemiecki nalot na stację kolejową | ||
Wynik | odparcie ataku lotniczego | ||
Strony konfliktu | |||
| |||
Dowódcy | |||
| |||
Siły | |||
| |||
Straty | |||
| |||
Położenie na mapie Związku Radzieckiego ![]() | |||
![]() |
Bitwa pod Darnicą – bitwa polskich żołnierzy obrony przeciwlotniczej stoczona 8 kwietnia 1944 roku o stację i węzeł kolejowy Darnica, podczas II wojny światowej.
Przebieg
W marcu 1944, zgodnie z rozkazem dowódcy Armii Polskiej gen. dyw. Zygmunta Berlinga nr 038, jednostki polskie przegrupowywały się transportem kolejowym na Ukrainę w rejon Żytomierza i Berdyczowa. 23 marca 1 samodzielny dywizjon artylerii przeciwlotniczej pod dowództwem ppłk. Włodzimierza Sokołowskiego, w składzie: dowództwo i sztab, 1 bateria (dowódca – por. Iwan Kononienko; 4 armaty plot. kalibru 37 mm), 3 bateria (dowódca – por. Mikołaj Aripowski; 4 armaty plot. kalibru 85 mm), pluton plot. karabinów maszynowych (dowódca – ppor. Jakub Łubski; 5 pkm kalibru 12,7 mm), załadowany na transport operacyjny nr 15046 na stacji Poczynek, przemieszczał się po trasie: Smoleńsk, Briańsk, Darnica (przedmieścia Kijowa)[1]. 7 kwietnia w południe dywizjon przybył do Darnicy. Na stacji stało wiele transportów operacyjnych, czekając na swoją kolejkę przeprawy na zachodni brzeg Dniepru.
Było jeszcze widno 7 kwietnia, gdy w obronie przeciwlotniczej Kijowa i Darnicy zarządzono alarm przeciwlotniczy. Nad Darnicą przeleciały dwa niemieckie samoloty rozpoznawcze Focke-Wulf Fw 187 na wysokości około 7000 m, wykonały zakręt i odleciały na zachód.
W nocy z 7 na 8 kwietnia o 0:45 nad Darnicą pojawiło się około 50 niemieckich bombowców Junkers Ju 88 i rozpoczęło bombardowanie węzła kolejowego i znajdujących się na nim transportów wojskowych[2]. Dywizjony: sowiecki i polski otworzyły ogień. Mimo ośmiu bezpośrednich trafień bomb w wagony kolejowe, przeciwlotnicy prowadzili skuteczny ogień zaporowy z dział i karabinów maszynowych. Strącono 2 niemieckie samoloty i trzy bomby oświetlające[3].
Straty dywizjonu: 45 poległych i zmarłych z ran, 7 zaginionych, 53 rannych; zniszczone – armata plot. kalibru 85 mm, 2 armaty plot. kalibru 37 mm, plot. karabin maszynowy kalibru 12,7 mm, przyrząd do kierowania ogniem artylerii plot. PUAZO-3[4].
Walki żołnierzy polskich pod Darnicą zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w okresie lat 1945–1990: "DARNICA 8 IV 1944"[5].
Polegli i zmarli z ran[6]
- Kan. Jan Albin, ur. 1911, s. Marcina – szofer
- Bomb. Bazyli Andruszczyszyn, ur. 1919, s. Michała – obsługa działa
- Ogn. Bolesław Józef Balcer, ur. 1909, s. Władysława – szef 1 baterii,
- Por. Stanisław Bednarz, ur. ?, s. Jana – szef łączności dywizjonu
- Kpr. Karol Bers, ur. 1913, s. Piotra – mechanik traktorowy
- Kan. Ryszard Bober, ur. 1922, s. Franciszka – traktorzysta
- Kan. Stanisław Brodzki, ur. 1922, s. Antoniego – zwiadowca
- Kan. Józef Bukatko, ur. 1919, s. Adama – obsługa działa
- Kan. Jan Cap, ur. 1909, s. Teodora – zwiadowca
- Kpr. Berko Ferdman, ur. 1919, s. Sendera – celowniczy
- Bomb. Izaak Geninder, ur. 1919, s. Józefa – obsługa ckm
- Kpr. Justyn Gesewicz, ur. 1918, s. Jana – obsługa działa
- Kan. Konstanty Góralski, ur. 1908, s. Mariana – obsługa działa
- Kpr. Stefan Helu, ur. 1919, s. Aleksandra – zastępca dowódcy drużyny ckm
- Kan. Jerzy Jemiec, ur. ?, s. Michała – dalmierzysta
- Kan. Zdzisław Kalinka, ur. 1926, s. Michała – obsługa działa
- Kpr. Ignacy Karliński, ur. 1923, s. Adolfa – obsługa ckm
- Bomb. Stanisław Klimek, ur. 1925, s. Antoniego – obsługa działa
- Por. Iwan Kononienko, ur. 1920, s. Aleksandra – dowódca 1 baterii
- Kan. Lidia Krupicka, ur. 1920, c. Fiodora – dalmierzysta
- Kan. Demian Kukura, ur. 1919, s. Bazylego – obsługa działa
- Kpr. Michał Kurczewski, ur. 1911, s. Wincentego – dowódca drużyny ckm
- Kpr. Jan Leonowicz, ur. 1924, s. Marcina – telefonista
- Bomb. Kazimierz Łojek, ur. 1920, s. Stanisława – starszy telefonista
- Kan. Arnold Malson, ur. 1922, s. Michała – szofer
- Bomb. Paweł Nikoniuk, ur. 1917, s. Andrzeja – obsługa działa
- Bomb. Władysław Norman, ur. 1920, s. Aleksandra – celowniczy
- Bomb. Bolesław Nowogoński, ur. 1921, s. Alberta – traktorzysta
- Kan. Michał Olszewski, ur. 1919, s. Aleksandra – dalmierzysta
- Kan. Tadeusz Palczewski, ur. 1921, s. Jana – traktorzysta
- Kan. Tadeusz Polak, ur. 1924, s. Piotra – obsługa działa
- Kpr. Szczepan Probala, 1919, s. Marcina – obsługa działa
- Kpr. Michał Przybysz, ur. 1912, s. Jana – instruktor chemiczny
- Kpr. Tadeusz Rogowski, ur. 1919, s. Adolfa – dowódca działonu
- Plut. Mieczysław Roszkowski, ur. 1918, s. Jana – zastępca dowódcy plutonu ds. politycznych
- Kpr. Adolf Różycki, ur. 1917, s. Stefana – starszy telegrafista
- Kpr. Witalis Rutkowski, ur. 1918, s. Kazimierza – radiotelegrafista
- Kan. Bernard Jan Schier, ur. 1917, s. Edwarda – obsługa ckm
- Kpr. Józef Socha, ur. 1920, s. Józefa – dowódca działonu
- Bomb. Paweł Stankiewicz, ur. 1919, s. Błażeja – obsługa ckm
- Kpr. Stanisław Szklarzewski, ur. 1919, s. Dominika – dowódca drużyny ckm
- Kan. Bronisław Szumacher, ur. 1920, s. Mariana – telefonista
- Bomb. Józef Świderski, ur. 1909, s. Gawryła – obsługa działa
- Ogn. Witold Turczewski, ur. 1918, s. Franciszka – rusznikarz
- Kan. Eugeniusz Zakrzewski, ur. 1917, s. Bolesława – obsługa działa
Upamiętnienie
Szkoła Podstawowa nr 4 w Piastowie nosi imię Bohaterów spod Darnicy.
Przypisy
- ↑ Jerzy Bordziłowski [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. s. 297.
- ↑ Jerzy Ostrowski: Pierwszy Przeciwlotniczy. Z dziejów 1 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1966, s. 68–91.
- ↑ Jerzy Ostrowski: Pierwszy Przeciwlotniczy. Z dziejów 1 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1966, s. 74 i 86.
- ↑ Zbigniew Moszumański, O stratach bezpowrotnych 1 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej, „Przegląd Historyczno-Wojskowy” 2004, nr 2, s. 292–294.
- ↑ Marcin Kuhiwczak & Łukasz Mydlarski|design by Patryk Rydzyk|2011, ..:: :: Aktualności ::.. [online], 16dz.wp.mil.pl [dostęp 2016-05-12] .
- ↑ Tamże, s. 294–295; Leszek Kocoń, Zaginieni 1939–1945. Postępowania o uznanie za zmarłego i stwierdzenie zgonu, t. 1, Powiat łomżyński, Białystok 2008, s. 203.
Bibliografia
- Jerzy Bordziłowski [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 1. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
- Zbigniew Moszumański, O stratach bezpowrotnych 1 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej, „Przegląd Historyczno-Wojskowy” 2004, nr 2, s. 291–295.
- Jerzy Ostrowski: Pierwszy Przeciwlotniczy. Z dziejów 1 Samodzielnego Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1966.
- Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
- p
- d
- e
Rodowód |
|
---|---|
Instytucje centralne | |
Formacje | |
Struktura organizacyjna | |
Działania wojsk |
|
Stalinizm w wojsku | |
Szkolnictwo wojskowe |
- Agenturalny Wywiad Operacyjny
- Front Polski
- Oddział II SG WP
- oficer polityczny
- Wojskowa Centrala Handlowa
- „Żołnierz Wolności”
- Oznaki rozpoznawcze
- Barwy broni
- p
- d
- e
1943 | |
---|---|
1944 |
|
1945 |
|
- p
- d
- e