Campini Caproni CC.2
![]() | |||
Dane podstawowe | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Producent | Caproni we współpracy z Campini Velivoli e Navali e Reazione | ||
Typ | doświadczalny samolot odrzutowy | ||
Konstrukcja | całkowicie metalowa, chowane podwozie, kabina pilotów w układzie tandem | ||
Załoga | 2 | ||
Historia | |||
Data oblotu | 27 sierpnia 1940 | ||
Liczba egz. | 2 prototypy | ||
Dane techniczne | |||
Napęd | Silnik odrzutowy typu Campini | ||
Wymiary | |||
Rozpiętość | 14,6 m | ||
Długość | 12,6 m | ||
Wysokość | 4,7 m | ||
Powierzchnia nośna | 36 m² | ||
Masa | |||
Własna | 3620 kg | ||
Użyteczna | 4440 kg | ||
Osiągi | |||
Prędkość maks. | 360 km/h | ||
Prędkość przelotowa | 209 km/h | ||
Pułap | 4000 m | ||
Zasięg | 475 km | ||
Rozbieg | 800 m | ||
Dane operacyjne | |||
|
Caproni Campini C.C.2 (N.1) – dwuosobowy odrzutowy samolot doświadczalny produkcji włoskiej z okresu II wojny światowej.
Historia konstrukcji
Samolot Caproni Campini N1 powstał w wyniku podjętej pod koniec lat trzydziestych XX wieku współpracy firmy lotniczej Caproni z niewielkim przedsiębiorstwem Campini Velivoli e Navali e Reazione, którego założycielem był inżynier i wynalazca Secondo Campini. Współpraca tych dwóch zakładów lotniczych zaowocowała zbudowaniem w 1939 roku w Taliedo pod Mediolanem dwóch latających egzemplarzy samolotu doświadczalnego C.C.2, których napęd stanowił silnik odrzutowy o zasadzie działania podobnej do konstrukcji zastosowanej przez Henriego Coandă w samolocie Coandă 1910.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/94/Caproni_CC-2_color.jpg/220px-Caproni_CC-2_color.jpg)
Pierwszy lot samolotu Caproni Campini N1 odbył się 27 sierpnia 1940 roku w Taliedo[1]. Oblataną jako pierwsza maszyną był drugi prototyp o numerze seryjnym C.C.2/4850[1]. Pierwszy prototyp o numerze seryjnym C.C.2/4849 oblatano rok później 11 kwietnia 1941 roku[1]. W sumie przeprowadzono kilkanaście prób w locie na obu maszynach, w tym tylko dwa loty na samolocie numer 4850[1]. Pilotami doświadczalnymi byli kpt. Mario de Bernardi (od 1940) i kpt. Giovani Pedace (od 1941). Prace badawcze nad samolotem C.C.2 zostały przerwane w 1942 roku w związku z niezadowalającymi osiągami samolotu oraz w związku z informacjami o wynikach prac niemieckich konstruktorów nad doskonalszymi silnikami turboodrzutowymi ze sprężarką osiową.
Z dwóch latających egzemplarzy samolotu Caproni Campini N1 II wojnę światową przetrwał tylko prototyp C.C.2/4850. Po wojnie zdobyty przez wojska brytyjskie był badany w Farnborough. W 1948 roku został zwrócony Włochom i był eksponowany w Muzeum Nauki i Techniki w Mediolanie. Aktualnie znajduje się w zbiorach Museo Storico Dell'Aeronautica Militare Italiana w Vigna di Valle pod Rzymem. W Mediolanie natomiast w Museo Nazionale della Scienza e della Tecnologia przechowywany jest kadłub Caproni Campini N1 wraz z silnikiem, który służył do badań statycznych.
Konstrukcja
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1a/Campini-Caproni_C.C.2_2009-06-06.jpg/220px-Campini-Caproni_C.C.2_2009-06-06.jpg)
Samolot konstrukcji całkowicie metalowej z trójkołowym podwoziem wciąganym w locie. Dolnopłat zbudowany w formie długiej rury silnikowej z doczepioną na grzbiecie dwuosobową kabiną pilotów w układzie tandem.
W samolocie zastosowano silnik Campiniego tzw. motorjet. Bazował on na zainstalowanym w przedniej jego części silniku tłokowym w układzie widlastym Isotta Fraschini L.121/R.C.40 o mocy 670 kW, który napędzał trzystopniowy osiowy wentylator, który z kolei sprężał powietrze jednocześnie je tłocząc do komory spalania, gdzie pod ciśnieniem mieszało się ono z olejem napędowym i wybuchało. Wysoka temperatura powodowała rozszerzenie gazu który wydostając się z silnika napędzał samolot na zasadzie odrzutu. Regulacja siły ciągu i przyśpieszenie odbywało się za pomocą umieszczonego w dyszy wylotowej stożka.
Zobacz też
Przypisy
Linki zewnętrzne
- Museo Nazionale della Scienza e della Tecnologia (wł.)
- p
- d
- e