Strażnica KOP „Jamcowa Niwa”
Historia | |
Państwo |
|
---|---|
Sformowanie | 1926 |
Rozformowanie | 1939 |
Organizacja | |
Formacja | Korpus Ochrony Pogranicza |
Podległość | Kompania graniczna KOP „Borowe” |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/Kompania_KOP_Ostki_w_1934.png/250px-Kompania_KOP_Ostki_w_1934.png)
Strażnica KOP „Jamcowa Niwa”[a] – zasadnicza jednostka organizacyjna Korpusu Ochrony Pogranicza pełniąca służbę ochronną na granicy polsko-sowieckiej.
Formowanie i zmiany organizacyjne
W 1924, w składzie 1 Brygady Ochrony Pogranicza, został sformowany 2 batalion graniczny. W 1928 w skład batalionu wchodziło 13 strażnic[6]. Strażnica KOP „Jamcowa Niwa” w latach 1928 – 1929 funkcjonowała w 1 kompanii granicznej KOP „Borowe”[2][3], a w latach 1931 – 1939 w strukturze organizacyjnej 1 kompanii granicznej KOP „Ostki”[1][4][5][7][8][9] z pułku KOP „Sarny”[10]. Strażnica liczyła około 18 żołnierzy i rozmieszczona była przy linii granicznej z zadaniem bezpośredniej ochrony granicy państwowej[11].
W 1932 obsada strażnicy zakwaterowana była w budynku popolicyjnym[4]. Strażnicę z macierzystą kompanią łączyła droga polna długości 19 km[7].
Osobny artykuł: strażnice Korpusu Ochrony Pogranicza.
Służba graniczna
Podstawową jednostką taktyczną Korpusu Ochrony Pogranicza przeznaczoną do pełnienia służby ochronnej był batalion graniczny. Odcinek batalionu dzielił się na pododcinki kompanii, a te z kolei na pododcinki strażnic, które były „zasadniczymi jednostkami pełniącymi służbę ochronną”, w sile półplutonu. Służba ochronna pełniona była systemem zmiennym, polegającym na stałym patrolowaniu strefy nadgranicznej, wystawianiu posterunków alarmowych, obserwacyjnych i kontrolnych stałych, patrolowaniu i organizowaniu zasadzek w miejscach rozpoznanych jako niebezpieczne, kontrolowaniu dokumentów i zatrzymywaniu osób podejrzanych, a także utrzymywaniu ścisłej łączności między oddziałami i władzami administracyjnymi[12].
Strażnica KOP „Jamcowa Niwa” w 1932 ochraniała pododcinek granicy państwowej szerokości 4 kilometrów 500 metrów od słupa granicznego nr 1413 do 1420[4], a w 1938 pododcinek szerokości 4 kilometrów od słupa granicznego nr 1412 do 1419[7].
Sąsiednie strażnice:
- strażnica KOP „Dobry Ostrówek” ⇔ strażnica KOP „Chutor Stefana” – 1928[2],
- strażnica KOP „Dobry Ostrówek” ⇔ strażnica KOP „Chutor Zachara” – 1929[3], 1931[1] , 1932[4], 1934[5], 1938[7]
Uwagi
Przypisy
- ↑ a b c Szkice dyslokacyjne ↓.
- ↑ a b c Komunikaty dyslokacyjne KOP ↓, s. 10/1928.
- ↑ a b c Komunikaty dyslokacyjne KOP ↓, s. 7/1929.
- ↑ a b c d e Komunikaty dyslokacyjne KOP ↓, s. 31/1932.
- ↑ a b c Komunikaty dyslokacyjne KOP ↓, s. 57/1934.
- ↑ Komunikaty dyslokacyjne KOP ↓, s. 5/1928.
- ↑ a b c d Komunikaty dyslokacyjne KOP ↓, s. 87/1938.
- ↑ Prochwicz 2003 ↓, s. 311.
- ↑ Szubański 2000 ↓, s. 89.
- ↑ Polak 1999 ↓, s. 218.
- ↑ Prochwicz, Konstankiewicz i Rutkiewicz 2003 ↓, s. 32.
- ↑ Falkiewicz 1925 ↓, s. 3-4.
Bibliografia
- Stanisław Falkiewicz: Korpus Ochrony Pogranicza. W pierwszą rocznicę objęcia służby na wschodniej granicy Rzeczypospolitej 1924-1925. 1925. [dostęp 2016-01-30].
- Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne. Dokumenty organizacyjne. Wybór źródeł. T.1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999. ISBN 83-87424-84-6.
- Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003. ISBN 83-88973-58-4.
- Jerzy Prochwicz, Andrzej Konstankiewicz, Jan Rutkiewicz: Korpus Ochrony Pogranicza 1924-1939. Barwa i Broń, 2003. ISBN 83-900217-9-4.
- Rajmund Szubański. Bataliony, kompanie, strażnice KOP-u. „Przegląd Historyczno-Wojskowy”. 3 (184), 2000. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona. ISSN 1640-6281.
- Szkice dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza i podległych jednostek w latach 1927-1939 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.
- Komunikaty dyslokacyjne Korpusu Ochrony Pogranicza z 1928, 1934, 1938 → Archiwum Straży Granicznej. Szczecin.
- p
- d
- e